Tradycje kultury oraz historia dawna i najnowsza były w XIX wieku bardziej obecne w literaturze pięknej, niż dziś. Był to również czas, kiedy w Polsce przypisywano wyjątkową rolę społeczną i polityczną pisarzom. Czytając literaturę oraz wspomnienia z tego okresu zauważyć można znacznie częstsze odniesienia do historii oraz kultury Irlandii i Szkocji, a także Bretanii i Walii, niż w czasach nowszych. Wydawało się zatem słuszne, aby zjawisko „materii celtyckiej” w naszym kraju rozpatrywać w tych, a nie innych ramach czasowych.
Książka wydobywa na światło dzienne kilka zapomnianych lub słabo zbadanych postaci i wątków. Takich jak historia Alfonsa Parczewskiego, adwokata z Kalisza, który został honorowym Bardem Walii w 1901 r., Józefa Czapskiego, poszukiwanego przez policję dublińską w 1832 r., czy historii wzajemnego zainteresowania wydarzeniami w siostrzanych krajach prasy wielkopolskiej i irlandzkiej w okresie Wiosny Ludów.
Po zakończeniu I wojny światowej obserwujemy znaczący spadek wzajemnego zainteresowania pomiędzy Polską a Irlandią, a także zainteresowania kulturą i literaturą Celtów w Polsce. Wydaje się, że przyczyną tego była wcześniejsza identyfikacja „materii celtyckiej” z polityką, z historią i z opowieściami o bohaterach. Literatura polska po 1918 r. próbowała definitywnie odciąć się od tradycji historycznej i zbudować rzeczywistość nowoczesną. Gdyby istniała w Polsce wcześniej tradycja akademickich studiów celtyckich, być może byłoby inaczej.
Autorka książki jest polonistką pracującą w Bibliotece Uniwersyteckiej. Książka jest zmienioną wersją doktoratu obronionego w 2009r. w Instytucie Filologii Angielskiej UAM.
Informacja wprowadzona przez: Małgorzata Grajdek